لازم است كه هر انسان در يك فضاى آرام و سالم به دنيا بيايد ، امّا حضرت فاطمهء زهرا عليها السلام چگونه چشم به جهان گشود ؟ او در حالى به دنيا آمد كه مورد ستم واقع شده بود ، حتى پيش از تولّدش نيز آزار ديد ، و آن هنگامى بود كه زنان قريش مادرش خديجه كبرى عليها السلام را به‌دليل مسلمان شدن و يارى همسرش رسول خدا ، تنها گذاشتند ، او تنها شد و فقط فاطمه عليها السلام از داخل شكمش با او صحبت مىكرد و دردهايش را تسكين مىداد . حضرت زهرا عليها السلام لقب ( أمّ ابيها ) را از آن جهت احراز كرد كه در سختيها و مشكلات پيامبر در ابتداى بعثت در شهر مكّه همراه پيامبر بود و در مدينه در خلال جنگها به ايشان تسلّى مىداد و اين در حالى بود كه در تمام اين سالها ايشان سنّ بسيار كمى داشت . شايد برخى از رابطهء ميان ذريّه‌اى برگزيده و پاك با مصيبت و سختى در زندگى سؤال كنند . در جواب اين سؤال مىتوان گفت : حكمت الهى اين گونه مقرّر شد كه حضرت زهرا عليها السلام در فضاى جاهلى آن زمان كه نسبت به زنان انواع ظلم و ستم روا مىشد ، سنبل فضيلت گردد . ستمى كه جزء لا ينفكّ فلسفهء حيات جاهلى و سر منشأ سقوط فكرى آن روز مىباشد ، اگر به شعر و ادبيّات عصر جاهلى نظرى بيافكنيد ، صحنه‌هاى افتخار و شرف را در ظلم به زن و زنده به گور كردنش خواهيد ديد ، حتّى در روايتى آمده است كه روزى رسول اكرم صلى الله عليه و آله حسن و حسين عليهما السلام را بوسيدند ، اقرع بن حابس گفت : من ده فرزند دارم ولى تابحال يكى از آنها را نبوسيده‌ام - در حالى كه به اين امر افتخار مىكرد - پس پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمودند :